team-foto

HOW IT ALL BEGAN

Menjous met onuitspreekbare achternaam en Robin van de visboer zijn al van kinds af aan bevriend. Robin is een jongen met skinnyjeans, rare puntschoenen en een shawl. Hij is dan ook beslist niet het voorbeeld van een echte man. Op jonge leeftijd is deze cassanova met gitaar spelen begonnen. Hij pakte dit erg gemakkelijk op en het kostte hem weinig moeite. Menjous zag dit ook wel zitten, maar dit ging hem niet zo gemakkelijk af. Toch wist hij op een gegeven moment een paar noten te raken en mocht hij zich, in zijn ogen, gitarist noemen.

Deze jongens hadden al lang de droom een eigen band te beginnen. In januari 2012 kwam Menjous vanuit Polen bij Robin op bezoek. Robin pakt zijn zondagse shawltje uit de kast en besloot er eens goed voor te gaan zitten. Ze hebben een tijdje samen geoefend op gitaar en Menjous zong mee.
Al snel ging kameraadje Martijn er zich mee bemoeien. Omdat gitaar een instrument is met 6 snaren en Martijn maar tot 4 kan tellen, is hij basgitaar gaan spelen. Al snel was hij dit instrument meester en speelde hij Robin en Menjous eraf. Dit gaf Robin en Menjous de drive om nog harder te gaan oefenen.

De eerste nummers werden gespeeld maar er mistte iets; een drummer. Een andere kameraad uit de vriendengroep, Jeffrey, had nog wel een dikke broer die als kind met de rammelaar al ritmisch was.
Met zijn vieren zijn zij toen begonnen een aantal nummers te spelen en zo is de band ontstaan.
Er moest een naam voor de band komen. Omdat Kevin een groot zwijn is, en altijd met kapotgescheurde truien (werkkleding), en een volgescheten onderbroek op de repetitie kwam was zijn bijnaam al snel “Plodde” en hiermee heeft onze toenmalige manager/mascotte tijdens een gezellig potje bierdrinken de naam “Ploddeband” verzonnen.

Het eerste optreden van de Ploddeband was tijdens het grasmaaiertreffen op Camping de Harmienehoeve. De band had toen een repetoire van welgeteld zeven nummers die in twee weken tijd waren ingestudeerd. Het verzoek van Willem Boeyenk voor dit optreden kwam zeer onverwachts en we werden flink voor de leeuwen gegooid. Dit mocht de pret echter niet drukken. We hebben de zeven nummers die we kenden vier keer herhaald en het volk ging mooi tekeer.

Dit succes gaf ons de doorslag om verder te gaan met muziekmaken. Omdat we het valse gezang van Menjous helemaal zat waren hebben we besloten op zoek te gaan naar een nieuwe zanger. Het moest een gezellig dik iemand zijn anders zou Kevin zich niet op zijn gemak voelen. Al snel kwam er eentje aangerold. “Het kleine dikke zangertje” was al snel zijn bijnaam. Jordy kwam bij de band en de formatie was compleet.

Jordy heeft de band veel geld gekost. We hebben een speciale microfoonstandaard moeten laten maken. Nergens was zo’n klein microfoonstandaardje te koop.
Bij aanvang van Jordy zijn eerste repetitie vroeg Kevin of er nog genoeg bier in de koelkast lag. Jordy trok de koelkast open en schreeuwde “dat krijgen we vanavond niet op!” Tot onze grote verbazing was om 4.00 uur ‘s nachts de koelkast strontleeg. Jordy was dus duidelijk een aanwinst voor de band.
Nu moest hij nog leren zingen (Dit was zeker nog niet om over naar huis te schrijven).

Al snel groeide de band uit tot een echte vriendengroep.
Het eerstvolgende optreden met deze complete formatie was het Zwaailamp FM weekend op Camping de Harmienehoeve. De ouders van Jordy zagen het totaal niet zitten dat hun zoon ging zingen. Ze hadden dan ook gezegd: “als het een afgang wordt zijn wij als eersten weg.” Wij zetten het eerste nummer in, Johnny Cash – Folsom prison blues, en de tranen biggelden over de wangen van Jordy’s moeder. Of dit nu kwam doordat ze het mooi vond of doordat haar oren pijn deden weten we nog steeds niet. Toch hebben ze het hele optreden bijgewoond. Het publiek was razend enthousiast en verbaasd over het optreden dat wij daar hebben neergezet.

Wekelijks komen we bij elkaar in de kelder bij Camping de Harmienehoeve om te oefenen. We beleven veel lol bij het instuderen van nieuwe nummers en groeien steeds meer. Neem bijvoorbeeld Kevin. Hij is van 100 naar 120 kg gegaan. Ook Jordy groeide flink en zelfs ons vriendje op de bas. Een groot podium is dus erg belangrijk voor ons, er is anders simpelweg niet genoeg ruimte.

Ondertussen hebben we heel wat optredens gedaan en zijn er ontzettend veel mensen met de hakken vol naar huis gegaan. Cafébazen tevreden, publiek tevreden en wij voldaan!

Dat wij door dit hele gebeuren goede vrienden van elkaar zijn geworden versterkt ons in het maken van muziek. Wij zijn ook zeer gedreven om alsmaar beter te worden. Dit betaalt zich terug op het podium. De interactie met het publiek is voor ons erg belangrijk.
Onze nummer keuze is variërend. Rock ‘n roll, blues, country, folk. Wij spelen bij voorkeur geen top 40 nummers. Wij maken covers met een eigen geluid. Vooral de vergeten oldies proberen wij te spelen. Wij zien ook vaak een publiek waarbij jong en oud tevreden zijn.